Als iedereen een beetje positivisme van Stan had leefden we in een betere wereld

Van de ene op de andere dag in een rolstoel belanden. Voor de meeste mensen onder ons zou dit gepaard gaan met een enorme frustratie en woede. Niet zo voor Stan Devriese, beter bekend als Stanimal on Wheels (#Stanimal). Wij gingen op zoek naar het verhaal achter de tienerjongen voor wie het leven van de ene op de andere dag drastisch veranderde. Zowel mama, papa als Stan zelf deelden hun verhaal graag met ons.

2015: Wat eerst op een onschuldige griep leek…
Stan (17 jaar) functioneerde van bij zijn geboorte prima in de samenleving. Tot hij op een dag thuiskwam van school. Stan zat toen, in 2015, in het tweede middelbaar. Die dag viel hij meteen in slaap en was hij bijna niet meer wakker te krijgen. In eerste instantie werd gedacht aan een onschuldige griep maar toen hij na bijna een week niet meer kon eten en nauwelijks meer kon stappen zat de huisdokter met de handen in het haar.

Uiteindelijk ging het van pediater tot neuroloog. Narcoleptie was het volgende verdict. Toen een paar weken later het resultaat van het onderzoek volgde was de frustratie des te groter. Ook deze keer zat de wetenschap verkeerd. Uiteindelijk werd Stan opgenomen in Gasthuisberg te Leuven. Maar nog steeds zonder resultaat. Na anderhalve maand werd het voor Stan dan ook erg lastig. De onwetendheid en het feit dat hij bijna niets meer zelf kon spookten door zijn jonge hoofd.

De diagnose
Na bijna vier maanden van onzekerheid was het dan eindelijk zover. In Pulderbos werd het plotseling helemaal duidelijk. Stan bleek te kampen met een conversiestoornis (de hersenen geven niet meer de nodige impulsen naar bepaalde delen van het lichaam) of zoals Stan altijd zelf zegt ‘de mindfuckersziekte’. En voor Stan ging het van kwaad naar erger. Hij belandde op korte tijd in een rolstoel en gaandeweg bleek ook zijn stem het regelmatig te begeven. Bovendien werd het hele gezin vaak opgeschrikt door spastische aanvallen. En tot overmaat van ramp bleek ook schoolgaan niet meer mogelijk.

Bijna vier jaar later zijn we nu en Stan zit momenteel gekluisterd aan zijn rolstoel. Praten lukt nog nauwelijks. De revalidatie levert weinig vooruitgang tot nu toe. Als klap op de vuurpijl blijkt er ook een grote financiële en verzekeringstechnische onzekerheid. Stan past immers niet in één vakje. Dat maakt dat er een hele hoop subsidies aan de familie Devriese voorbij gaan en dat hij, althans in theorie, nergens echt bij hoort.

Leef alsof het je laatste dag is…
En toch, ondanks alle ellende en miserie, is Stan erin geslaagd zich te plaatsen voor de Masters Rolstoeltennis in Tarbes. In zeer select gezelschap zal Stan er eind januari vechten voor de titel van wereldkampioen bij de Junioren. Ongezien! Hoe een tiener erin slaagt zich telkens opnieuw mentaal en fysiek op te laden en kranig te houden? Door positief te zijn. Positief in het leven staan helpt Stan om elke dag opnieuw het beste uit hemzelf te halen. Enige tijd geleden heeft Stan besloten zich nog enkel bezig te houden met zaken die hem voldoening geven. En tennis speelt daarin een prominente rol.

Ook toen er bij Stan nog geen vuiltje aan de lucht was bleek hij al een begenadigd tennisser. En die lijn trekt hij momenteel door in het rolstoeltennis. Zijn doel op korte termijn is top 10 van de wereld te worden bij de Junioren. Ambitieus is hij dus ook nog. Eens te meer een bewijs dat Stan immer sterk voor de dag komt. Zint het hem niet dan draait hij het op zijn kop en maakt er zijn eigen ding van. Stan kan nu als topsporter door het leven en daar moet momenteel alles voor wijken. Dat is wat Stan echt gelukkig maakt. Zijn lijflied is niet voor niets ‘Leef’ van André Hazes Junior.

Het team achter Stanimal
Om dat alles te blijven opbrengen kan Stan terugvallen op een sterk team achter hem. Niet in het minst is zijn oma één van de sleutelfiguren in zijn entourage. Autorijden kan Stan niet zelf (onder meer omwille van zijn spastische aanvallen) en daarom is zijn oma er om hem overal naartoe te brengen. En zelfs de vriendin van Stan wordt helemaal ondergedompeld in het tenniswereldje. Ze leerden elkaar dan ook kennen op het tennisveld. Verder kan Stan rekenen op een toppsychologe, die inmiddels kind aan huis is bij de familie. Zij zorgt voor de verbinding tussen Stan en de familie, want niet alles is zomaar rechtstreeks bespreekbaar. En last but not least heeft Stanimal ook nog Frederik Mertens, 1 van zijn 3 tennistrainers die veel meer is dan gewoon een trainer. Frederik is voor Stan op een jaar tijd uitgegroeid tot een echte vriend en zelfs mentale coach.

Sporten, sporten en nog eens sporten
En Stan zelf? Die blijft zijn positieve zelve. Sporten, sporten en blijven sporten! Dat is bij hem overduidelijk de rode draad. Waarom iets doen waar hij niet gelukkig van wordt? Leef, alsof het je laatste dag is! Als we allemaal een beetje positivisme van Stan zouden overnemen, zouden we dan niet een hele stap dichter bij de ideale wereld staan?



Plaats een reactie

Artikel is geschreven door: Joris Piette

Joris Piette

Reacties op dit artikel

Bedankt voor dit mooie verhaal, Joris! Je hebt er een aangrijpend verhaal van gemaakt.

Gepost op 07 januari 2019 door Stef

Reageer op dit artikel

Wordt niet weergegeven op de website.