'Ik deed mijn droomjob'

‘Ik deed mijn droomjob’

Je droomt van een job in de sport. Maar het is niet eenvoudig om die job te vinden. In een reeks van interviews praat SPORT.Blog daarom met mensen die werken in de sport. Samen met Sportcareers vragen we naar hun #SportStory. Arne Houtekier was bijna acht jaar PR en Communicatie manager van de wielerploeg Lotto Soudal. ‘De voorbije vijftien jaar mocht ik mijn vak combineren met mijn passie, sport.’.

5 augustus 2019. Vijf uur ‘s avonds. Net wanneer hij met zijn gezin een weekje op vakantie is, krijgt Arne een berichtje: Bjorg Lambrecht komt zwaar ten val in de Ronde van Polen. Nog diezelfde dag overlijdt de Kleine Coureur. Het wielercircus staat even stil. Maar niet voor Arne. Welkom in de wereld van de PR & communicatie.

Boerenjaar

We trappen ons verhaal af in het voetbal. Vanaf het moment dat Arne kan lopen, doet hij dat in de buurt van een voetbalveld. Eerst langs de zijlijn als supporter van zijn vader, daarna op het veld als speler. Op zijn twaalfde trekt hij naar Waregem. Toen nog een club in eerste klasse, nadien glijden ze weg tot vierde klasse. Het biedt Arne de kans om in 2000, net voor de fusie met Zulte, te debuteren in de eerste ploeg. Hij draait uiteindelijk drie seizoenen mee met de A-kern van Zulte Waregem.‘Een fantastische herinnering is mijn nationale selectie voor het EK - 19 jaar in Noorwegen. Ik speelde geen minuut maar deelde het trainingsveld met Jelle Van Damme die bij Ajax speelde en Jonathan Blondel die net zijn transfer naar Tottenham beet had. Datzelfde seizoen speelden we ook kampioen met Zulte Waregem nadat we op vijf wedstrijden van het einde acht punten achter stonden. Op de allerlaatste speeldag wonnen we tegen de eerste.’

Een fantastische herinnering is mijn nationale selectie voor het EK - 19 jaar in Noorwegen.

Een boerenjaar dus. Arne zal uiteindelijk tot zijn 32ste tussen tweede en derde klasse pendelen bij diverse clubs in de regio waarna hij stopt met voetballen. Blessures en de moeilijke combinatie met zijn job bij Lotto Soudal luidden zijn afscheid mee in. Competitief sporten hoeft vanaf dan niet meer. Lopen doet hij wel nog af en toe voor zijn fysieke en mentale gezondheid.

Sport bepaalde zijn leven. Hoewel je dat in zijn studiekeuze niet meteen zag. Gedreven door zijn waaier aan interesses koos hij voor Communicatie aan de Hogeschool West-Vlaanderen in Kortrijk. Een studietraject met verlengingen want hij deed er twee jaartjes extra over zegt hij lachend. De verklaring is simpel: voetbal. Het behalen van een diploma was een noodzaak, dat besefte hij, maar de combinatie met dagelijkse trainingen in zowel clubverband als voor de nationale selecties, maakte dit niet altijd eenvoudig.

Communicatie als vak, sport als passie

Met zijn diploma legde hij wel de basis voor zijn latere professionele carrière. Zijn passie deed de rest. ‘Communicatie in de brede zin van het woord beschouw ik als mijn vak. Dat houdt dus ook marketing, event, merchandising, hospitality, sponsoractivatie… in. De ‘zachte’ commerciële sectoren noem ik dat. De voorbije vijftien jaar mocht ik mijn vak combineren met mijn passie, sport. Ik blik dus heel tevreden terug.’

Met zijn diploma in de hand had hij nochtans geen concrete plannen om in de sportsector te belanden. Via een gemeenschappelijke vriend kwam de vraag om te beginnen bij Pulso BVBA, een startend eventbedrijf. Ideaal te combineren met zijn voetbalcarrière, op dat moment een belangrijke voorwaarde. Arne werkt uiteindelijk van 2006 tot 2010 bij Pulso.

In die periode loopt hij zijn vroegere makelaar tegen het lijf: Vincent Mannaert. Die is in januari 2007 naar Zulte Waregem gehaald om de club te professionaliseren. Mannaert ontvouwt zijn plannen, onder meer voor het communicatiedepartement, en vertelt Arne dat hij hem misschien later nog eens zal contacteren.

En effectief, een tijdje later belt Mannaert Arne op. In mei 2008 start hij als communicatieverantwoordelijke. ‘Zulte Waregem voelde zo vertrouwd. Ik kwam terecht in mijn habitat, kende nog vele spelers en Francky Dury van vroeger. Werken met Vincent Mannaert was leuk maar hij was ook veeleisend. Ik was toen 25 jaar, kwam onbeslagen toe en leerde ontzettend veel bij. Met een jonge ploeg werkten we keihard: na een wedstrijd in het weekend stonden we opnieuw paraat op maandag. We deden het zonder nadenken, met passie. Je groeide mee met de club. Er waren uiteraard groeipijnen. Het gaat snel in het voetbal: tweemaal winnen en je praat over Europees spelen, tweemaal verliezen en je kijkt achterom.’

In 2010 ruilt Francky Dury, Mister Essevee, de Gaverbeek voor Gent. Een woelige periode breekt aan voor de club. Mannaert haalt Bart De Roover als vervanger maar zonder succes. Zijn opvolger Hugo Broos loodst de club uiteindelijk naar veilige wateren. Mannaert zelf trekt in 2011 naar Club Brugge. Filips Dhondt maakt de omgekeerde beweging en volgt hem samen met Patrick Decuyper op als algemeen directeur.

Decuyper is een wervelwind. Bij zijn aantreden verkondigt hij dat ze binnen de drie jaar kampioen willen spelen. In 2012 wordt de club verrassend vice-kampioen. Maar evenzeer ontvouwt hij plannen om Zulte Waregem naar Antwerpen te verhuizen of een fusie met aartsvijand met KV Kortrijk.

Van Zulte Waregem naar Lotto Belisol

Ik ben vooral benieuwd naar hoe Arne deze periode beleefde. ‘Voor mij persoonlijk was het heel interessant om met al deze mensen samen te werken. Francky had enorm veel te zeggen over zowel het sportieve als het extra-sportieve. Hij was heel beschermend naar zijn spelers. Wat soms niet altijd eenvoudig was voor mij. Ik leerde dat het cruciaal is om geruggesteund te worden door je management. Anders vegen spelers de vloer aan met jou. In mijn job moet je soms op je strepen staan als een speler een afspraak met de pers heeft bijvoorbeeld. Als die dan wordt aangemaand door zijn trainer of de algemeen directeur om die te respecteren, maakt dat mijn werk een pak eenvoudiger.’

Als communicatieverantwoordelijke wordt je autonomie een groot deel bepaald door de trainer. Met Bart De Roover had Arne in de seizoensvoorbereiding op diens terras thuis een gesprek van wel drie uur. Hugo Broos liet hem ook vrij om zijn eigen accenten te leggen. En Patrick Decuyper? Die wervelde. ‘Patrick was een ondernemer, een creatieveling. Hij kon op één dag honderd ideeën lanceren maar miste misschien soms focus. Hij ging bij wijze van spreken Rihanna naar het Regenboogstadion halen (lacht). De realist in mij wilde hem soms corrigeren. Toen hij op zijn eerste persconferentie verkondigde kampioen te willen spelen, luisterden we met open mond. Maar toen hij zijn visie ontvouwde aan ons, het personeel, waren we mee in zijn verhaal. Zijn communicatie was soms over the top maar het werkte en hij gaf vertrouwen aan jonge mensen.’

In augustus 2013 verlaat Decuyper na een woelige periode de club. Op dat moment werkt ook Arne niet meer voor Zulte Waregem. Op een gegeven moment heeft Decuyper namelijk plannen om Bart Vandesompele binnen te halen, toen woordvoerder bij Base, en wil hij Arne doorschuiven naar events. Het is, na bijna vijf jaar bij de club, een belangrijk momentum in zijn professionele loopbaan.

Arne had affiniteit met events maar miste al snel de link met het sportieve. ‘Ik coördineerde de events op wedstrijddagen en tijdens de week. Maar als je al die jaren tussen de spelers staat dan mis je dat.’

Waregem begon op dat moment met de exploitatie van het stadion. Met de start van Studio Essevee werd hospitality belangrijker voor de club. Hoewel het stadion verouderd was, betekende dit concept wel een vernieuwing. Arne is trots op wat ze bereikten. ‘Het doel was om elke wedstrijd 150 à 200 man te verzamelen aan zittende tafels. Voornamelijk mensen uit het bedrijfswereld. We werkten telkens rond een thema en nodigden BV’s, ervaringsdeskundigen… uit voor een soort van show die werd gepresenteerd door ondere andere Eveline Hoste. Na de wedstrijd kwamen spelers en trainers langs voor een nabeschouwing. Ik vond het leuk om dit mee te creëren en daarin verantwoordelijkheid te dragen.’

Maar het kriebelt om terug de sportieve draad op te pikken. Arne werpt enkele lijntjes uit. Hij schrijft een vijftal bedrijven en - organisaties in de sport aan. Na amper één dag heeft hij al een antwoord: het toenmalige Lotto Belisol.

Eind 2011 waren Omega Pharma en Lotto uit elkaar gegaan. Omega Pharma ging naar Quick-Step, Lotto werd Lotto Belisol. Hun botert echter niet 100% met de nieuwe communicatieverantwoordelijke en net dan belandt Arne’s mailtje in hun mailbox. Ze spreken af op Nokere Koerse voor een informeel sollicitatiegesprek.

Een openstaande vacature was er niet maar al snel draait de mallemolen van sollicitanten. Arne kwam uit de sportwereld maar had geen professionele band met wielrennen. Zijn ervaringen bij Zulte Waregem speelden wél in zijn voordeel. In april 2012 valt de beslissing: Arne wordt de nieuwe communicatieverantwoordelijke van Lotto Belisol.

Ik merkte snel dat de wielerwereld een kleine wereld was. Je moet het vertrouwen winnen van iedereen: kopmannen én helpers. Die dachten misschien: wie smijten ze hier nu binnen?’

Ik ben benieuwd: waarom denkt hij dat hij de job kreeg? ‘Omdat ik niet duur was? (lacht) Ik had een mooie aanloop genomen bij Waregem, had affiniteit met sport en mijn profiel paste. Op mijn 29e was dit een ideale stap vooruit. Ik merkte snel dat de wielerwereld een kleine wereld was. Je moet het vertrouwen winnen van iedereen: kopmannen én helpers. Die dachten misschien: wie smijten ze hier nu binnen?’

Vuurdoop in Tour de France

In het begin combineert hij zijn nieuwe job nog met zijn oude. Als zelfstandige heeft hij namelijk die vrijheid. In 2010, in de periode dat hij begon bij Zulte Waregem, startte Arne samen met enkele vennoten een bedrijf: Sportproducties BVBA. Dit was gebaseerd op een Nederlands model waarbij sprekers uit de sport geïntroduceerd werden bij bedrijven voor lezingen en workshops. Zijn werkzaamheden bij Waregem brachten ze onder bij Sportproducties. Na verloop van tijd verwaterde echter de oorspronkelijke doelstelling van het bedrijf en ging Arne alleen verder. Zo werkt hij in 2012 ook heel even voor Move to Cure, de praktijk van Lieven Maesschalck.

Arne zijn eerste koers is de Waalse Pijl. Tijdens de Ronde van België leert hij vervolgens, met het oog op de Tour de France, de ploeg beter kennen. Via een teleurstellend BK in Geel gaat het naar Luik waar de Tour van 2012 start. Een vuurdoop die telt. ‘We gingen met Jurgen Van De Broeck voor een top vijf plaats en met André Greipel voor sprintoverwinningen. Ondertussen integreerde ik mij nog volop in de ploeg. Onze eigen renners en medewerkers, de wielermedia… Allemaal moest ik ze nog leren kennen. Mijn rol was duidelijk: PR en communicatie. In het circus van de Tour kan je ook niet veel meer doen. Sociale media stond toen nog in zijn kinderschoenen.’

Zijn ervaring leert dat een vertrouwensband opbouwen met je sporters cruciaal is. Als je dan steun krijgt van je management en zelf correct en kordaat handelt, maakt dat jouw werk eenvoudiger zegt hij. In de aanloop naar de Tour spreekt hij dan ook met Jurgen Van De Broeck. Een renner die bekend stond ‘in zijn tunnel’ te zitten en moeilijk aanspreekbaar was voor de pers. Arne praat ook met Herman Frison die Jurgen begeleidde op zijn hoogtestages. Maar, net zoals bij André Greipel, heeft Arne niet het gevoel meteen te kunnen doordringen tot zijn renners. Die gedragen zich heel zelfstandig. Ze willen enkel trainen, koersen, eten en slapen.

Tot Jurgen Arne plots hard nodig heeft. In januari 2017 valt er een dopingbom. Dokter Chris Mertens uit Rotselaar wordt beschuldigt van een omstreden vorm van bloeddoping waarbij hij bloed zou verrijken met ozon. ‘Jurgen was net op trainingskamp toen het bericht binnenkwam. Hij panikeerde. Samen met Herman Frison en Marc Sergeant bespraken we de situatie. Ik vroeg hem: ben je daar geweest? Ja, zei hij. Dan vroeg ik hem: heb je iets verkeerd gedaan? Nee, zei hij. Oké, dan zeggen we dat ook zo. We beginnen het interview met een tiental minuten vragen over deze zaak en praten daarna over onze ambities voor volgend seizoen. Ik vertelde hem dat hij open en transparant moest zijn. Zeker niet liegen. Op dat moment besefte hij, denk ik, welk ‘nut’ ik had.’

En de Tour de France van 2012, Arne’s vuurdoop, hoe verliep die? Perfect. Jurgen eindigde op een straffe vierde plaats en André won drie ritten. Een fantastische Tour voor de troepen van Lotto Belisol. Arne had enorm veel werk, onder meer dankzij de goede resultaten, en was helemaal geïntegreerd binnen de ploeg.

Maar stel dat de sportieve resultaten tegenvielen? ‘Op professioneel vlak ging ik wel geïntegreerd zijn maar de sportieve successen maakten het mij wel makkelijker. Je werkt nauw samen met de belangrijkste renners en dit in een positieve sfeer. Mijn band met Jurgen en André was meteen veel intenser. Waardoor we later in de mindere momenten zoals bij blessures en kritiek veel aan elkaar hadden.’

Het is belangrijk om rechtlijnig te zijn in je communicatie. Arne zei nooit op elke aanvraag ‘ja’ maar belde wel altijd terug naar journalisten. Het basisprincipe is, zoals bij Jurgen zijn situatie: niet liegen. Ook in het bedrijfsleven geldt dat uiteraard. Maar je moet natuurlijk niet altijd alles zeggen, voegt hij er fijntjes toe. Geef aan dat je liever niet antwoordt. Tenzij je écht niet anders kan om een renner of je ploeg in bescherming te nemen zoals bij een transfer of aanstaande sponsorship.

Loon naar werken

Arne startte bij Lotto Belisol in een klein operationeel team. Er was een algemeen manager, logistieke verantwoordelijke en hijzelf die halftijds werkte. Al snel bleek dat er teveel werk was. Tijdens de Tour de France wordt hij ondersteund door een freelancer.

In februari 2013 ontslaat Lotto Belisol de algemeen manager Bill Olivier. Marc Sergant volgt hem op. De taken worden intern herverdeeld en Arne ontfermt zich ook over hospitality, merchandising en sponsoractivatie. ‘Van een halftijdse job ging ik eigenlijk naar twee voltijdse jobs. Binnen mijn eigen vennootschap nam ik een medewerker aan voor alle back office communicatie. Ook ons team bij Lotto Belisol groeide. Het wielerjaar 2013-2014 was gigantisch druk. Ik heb me daar, toegegeven, een beetje vergaloppeerd. Samen met Valérie D’haeze vormde ik zo’n beetje het operationele team. Marc Sergeant was sportief manager, iemand van Deloitte deed alles omtrent budget en licentie, we hadden een sponsormanager en dan had je nog Valérie en ik. Binnen dit kernteam bespraken we alles. Ik leerde veel bij over het financiële, sportieve, logistieke en administratieve. Dit ging verder dan enkel communicatie.’

Tussen het ploeteren door, tekent zich een structuur af. Het team groeit. Arne stuurt iemand aan die de back office communicatie doet en een persoon die de operationele kant van de hospitality en merchandising afhandelt. Een medewerker van de Nationale Loterij zetten ze in voor grafisch werk en events. Het commercieel team groeide zo tot vier mensen, exclusief de sponsoring manager. Ook zijn collega Valérie kreeg een extra collega.

Voor Arne is het een kantelmoment. Hij startte deeltijds en maakt op alle vlakken, ook qua loon, een sprong voorwaarts. Hoe zit het met zijn work-life balance? ‘Bij Zulte Waregem werkten we ook met een kleine ploeg en kwam de druk om veel te werken automatisch van binnen de organisatie. Je werkte quasi zeven op zeven. In het wielrennen was ik nog meer gedreven door mijn eigen ambitie. Ik wilde niets missen. Daardoor was de balans zoek. Op een jaar was ik 160 dagen weg van huis, werkte ik 40 van de 52 weekends en in totaal 350 van de 365 dagen. De overige vijftien dagen stond mijn telefoon ook niet uit.’

Op een jaar was ik 160 dagen weg van huis, werkte ik 40 van de 52 weekends en in totaal 350 van de 365 dagen. De overige vijftien dagen stond mijn telefoon ook niet uit.’

Op een van die vijftien dagen krijgt Arne het berichtje over Bjorg. Hij is net drie dagen op vakantie met zijn gezin in Turkije. Eerst is er het nieuws over de zware valpartij, dan de reanimatie en ten slotte zijn overlijden. ‘Dan is je vakantie gedaan. Het ergste wat een ploeg kan overkomen, gebeurt. Op zo’n moment kruip je achter je laptop en begin je te werken.’

Naar de dieptepunten is het dan ook niet ver zoeken. De valpartijen. Kris Boeckmans. Stig Broeckx. Bjorg Lambrecht. Momenten die bijblijven. Communicatie speelt op zo’n moment een cruciale rol. Vanuit medisch oogpunt kan je niet altijd nieuws geven. Elke situatie was ook anders. Bij Stig was het een proces van jaren, bij Bjorg ging alles heel snel.

Optelsom van specialisaties

Maar blik vooruit: hoe schetst Arne de toekomst van zijn vak? ‘Ik beschouw mezelf als een woordvoerder slash mediaman. Da’s mijn basis. Ondanks mijn 36 jaar kom ik uit een generatie van generalisten. Vandaag is communicatie echter een optelsom van specialisaties. Grafisch, video, foto, sociale media, woordvoerderschap, schrijfvaardigheid… De belangrijkste evolutie van de voorbije vijftien jaar is ongetwijfeld sociale media en het belang van beeld.’

De belangrijkste evolutie van de voorbije vijftien jaar is ongetwijfeld sociale media en het belang van beeld.’

Hij vertelt een leuke anekdote. Waregem werkte vroeger samen met Portsmouth FC, toen een voetbalclub in de kelder van de Premier League. Toen ze in Engeland op bezoek waren, keken ze hun ogen uit. Op de communicatieafdeling werkten er zeven mensen. Dat waren meer mensen dan de volledige operationele werking van Zulte Waregem toen.

Arne stelt hetzelfde vast als Serge Cornelus, die eerder al aan bod kwam in een vorige SportStory. Je kan niet van alles evenveel kennen. Er zijn ook honderd verschillende manieren om iets te doen, zoals een renner voorstellen. De vraag is: hoe ver ga je daar in? Hoe vaak vind je het warm water opnieuw uit?

De rol van data wordt ook in communicatie belangrijker. Net zoals de commerciële belangen van partners hun rol spelen. ‘Je hebt verschillende stakeholders. Je bent bezig met de uitstraling van de ploeg én die van de renner. Daar zit een groot verschil met het voetbal. In het wielrennen zijn de sponsors bepalend in het beleid van de ploeg. Hun vragen zijn meer pertinent dan de sponsors in het voetbal. Daar zijn televisierechten en ticketing de belangrijkste bron van inkomsten.’

Wijnbar openen

We komen aan het einde van ons gesprek. Zijn afscheid bij Lotto Soudal komt ter sprake. Hij geeft toe dat hij het liever anders had gezien. Na zijn inloopjaar in 2012 en de ‘ploeterjaren’ in 2013 en 2014, stond er een structuur op poten. Maar hij stelde zichzelf ook de vraag: hoe lang doe ik dit nog? En vooral: wil ik nog iets anders gaan doen? Arne verwoordt het treffend: hij voelde hoe zijn blik op de wereld werd beknopt en beknot. Communicatie evolueert snel maar op de duur ken je enkel nog World Tour wielrennen, relativeert hij.

Hij werkte graag op topsportniveau, had een job waarbij hij de wereld zag, behaalde tastbare resultaten en deed het goed met alle stakeholders. Dan geef je niet zomaar je C4. Toch voelde hij zelf aan dat de samenwerking stroef liep. Op beleidsniveau werd de keuze voor hem gemaakt. Hij heeft er vrede mee. Natrappen, is zeker niet aan de orde zegt hij. Integendeel, de kans biedt zich nu aan om professioneel andere oorden te verkennen.

Waar leiden die hem, vraag ik benieuwd. ‘Een wijnbar openen? Ik geef dit altijd als voorbeeld om aan te geven dat alles een optie is. Met mijn netwerk lijkt het evident om in sport en / of communicatie te zoeken. Maar als zelfstandige kan ik elk type project aannemen. Dat mag in de sport. Het hoeft niet. Ook niet per se in communicatie. Mijn volgend project moet ondernemend en uitdagend zijn. Ik heb de ambitie om bepalend te kunnen zijn in een organisatie.’

De voorbije jaren heeft bij een netwerk opgebouwd, vandaag valt hij daar op terug. Een carrièreplan is er niet. Acht jaar lang deed hij zijn droomjob. Daar kijkt hij met veel voldoening op terug. En wie weet, spreken we elkaar de volgende keer wel bij een wijntje.

Pieterjan Blondeel

ID-kit:

  • Leeftijd: 36 jaar
  • Studies: Bachelor Communicatie aan de Hogeschool West-Vlaanderen
  • Sporten: Vroeger voetbal, nu lopen
  • Job: Voormalig PR en communicatie manager van Lotto Soudal
  • Quote: The harder the struggle, the more glorious the triumph
  • LinkedIn profiel: https://www.linkedin.com/in/arnehoutekier/

Arne’s tips:
Een al te kort leven - Robert Enke & Ronald Reng
De Belga Sport reportages van Luc Kempen



Plaats een reactie

Reacties op dit artikel

Dag Pieterjan,

Proficiat met het mooie artikel.
Maar ik had niets anders verwacht ...

@ Arne

De sport is een heel mooie sector maar vaak kom in bizarre situaties terecht. Ik weet waarover ik spreek en begrijp je volkomen.

Veel succes in een nieuwe uitdaging en in alles wat je verder nog onderneemt !!!

Groetjes,
Diederiek.

Gepost op 06 januari 2020 door Diederiek Degryse

Reageer op dit artikel

Wordt niet weergegeven op de website.