Ik had geen plan b

‘Ik had geen plan b’ 

Je droomt van een job in de sport. Maar het is niet eenvoudig om die job te vinden. In een reeks van interviews praat SPORT.Blog daarom met mensen die werken in de sport. Samen met Sportcareers vragen we naar hun #SportStory. Elfje Willemsen richtte een personal coaching bedrijf op na een onwaarschijnlijke topsportcarrière. ‘Ik ging topsporter worden, daar was geen twijfel over.’

Ze zou zomaar een vraag kunnen zijn in De Slimste Mens Ter Wereld: wat weet je over Elfje Willemsen? Je zou kunnen antwoorden: bobslee, Olympische Winterspelen, vice-Europees kampioen, Queen of Speed, Operatie Winterberg. Stop de klok.

Dit zijn de voor de hand liggende antwoorden. Maar de volgende termen gingen ook correct zijn: Move Yourself, Bachelor Toerisme & Recreatie, business plan, schouderblessure, ex-twijfelaar.

Elfje is een voormalige speerwerpster die drie deelnames aan de Olympische Winterspelen verzamelde. Wie haar verhaal niet kent, kijkt raar op van de vorige zin. Een speerwerpster op de Winterspelen? Inderdaad. Haar verhaal is uniek in zijn genre. Inspirerend voor al wie droomt van een job in de sportsector.

We ontmoeten elkaar virtueel. Ik aan mijn bureau, zij in haar zetel. Wanneer we een uur later vaarwel zwaaien, besef ik dat ik een uniek moment meemaakte. Elfje die in haar zetel zit. Normaal springt, loopt, duikt, trekt en holt ze in het rond. Hoewel ze niet langer in een bosbslee zit, werkt ze aan een snelheid alsof dit wél nog zo is. Remmen doet ze enkel als het echt niet anders kan. Spreken doet ze zoals ze is: rechttoe rechtaan.

Versleten schouder

Elfje groeide op in de buurt van een atletiekveld. ‘In mijn eerste sportherinnering bouwde ik als driejarig kind zandkastelen in het zand van de verspringbak. Terwijl mijn mama en zussen aan het trainen waren. Ze liepen rondjes rond de atletiekbaan. Mijn mama was tijdens onze jeugd veel taxichauffeur. Ik volleybalde, turnde en deed aan atletiek en paardrijden. Uiteindelijk koos ik voor volleybal en speerwerpen. Totdat die combinatie niet langer haalbaar bleek. De keuze voor het speerwerpen was snel gemaakt want ik was Belgisch kampioen en had al enkele records op mijn naam staan. In het volleybal speelde ik op provinciaal niveau, weliswaar verdienstelijk maar speerwerpen kon mij misschien naar de Olympische Spelen brengen…’

De heilige twee woorden vallen meteen: Olympische Spelen. Haar brandstof om de voorbije twintig jaar blijven door te gaan. Haar hele leven stond in teken van de vierjaarlijkse hoogmis in sport. Nochtans besefte ze pas op haar vijftiende dat sport haar passie was. Tot dan ging alles als vanzelf. Twee jaar later trekt ze naar de topsportschool. Als ze op haar achttiende de vraag krijgt wat haar ambities zijn, is haar antwoord:’ Profatleet, wat anders? Studeren vond ik niet nodig (lacht). Mijn ouders verplichten mij gelukkig om wél verder te studeren. Achteraf bekeken ben ik blij met die beslissing.

Ze koos heel bewust, in functie van haar topsportambities, een studierichting die niets met sport te maken had. ‘Voor de studierichting Lichamelijke Opvoeding moet je veel sporten trainen die jouw lichaam niet gewoon is. Dit verhoogt de kans op blessures. Dat wilde ik natuurlijk vermijden. Een studierichting zonder sport zorgde er bovendien voor dat ik mijn gedachten kon verzetten naast al mijn trainingen. Mijn keuze viel op een bachelor Toerisme en Recreatie want ik reis graag en houd van talen. Het is een algemene richting die mij ook een getuigschrift bedrijfsbeheer opleverde. Achteraf ben ik heel blij met deze studiekeuze.’

Wanneer ze achttien is, krijgt Elfje een studentencontract bij Bloso. En meteen ook een trainer die haar naar een hoger niveau pusht. In de jaren die volgen, drijven ze de trainingsintensiteit gevoelig op. En dit in combinatie met haar studies. Ze neemt bewust haar tijd voor die studies en behaalt haar diploma wanneer ze 22 jaar is. Tijdens haar afsluitende stage krijgt ze de kans om er na haar studies te gaan werken. Weinig verrassend bedankt ze vriendelijk voor het aanbod. Sport, dat is haar leven. Werken, dat kan ze heel haar leven nog. Elfje wil haar cv vullen met titels, records en Olympische Spelen. Want dat laatste nadert met rasse schreden.

Peking 2008. De Spelen waar Tia Hellebaut naar goud sprong en onze dames op de 4 x 100 meter naar goud liepen, weliswaar in vertraagd relais dankzij een Russisch dopinggeval acht jaar na de race. Hanna Mariën, die later nog aan bod komt, is een van de atletes die pas in 2016 haar gouden plak krijgt.

In aanloop naar de Spelen van Peking wil Elfje haar plek opeisen. Ze zit op schema. Haar prestaties in het speerwerpen schieten pijlsnel de hoogte in. Totdat ze na een sterke wedstrijd ‘s avonds in haar auto naar huis rijdt. Ze schakelt en haar schouder doet pijn. Thuis neemt ze een glas water, opnieuw voelt ze die pijn in haar schouder. Sinds die dag zou de pijn nooit meer verdwijnen. Na een operatie en twee jaar revalidatie luidt het bikkelharde verdict: haar schouder is versleten. Weg topsportcarrière. Weg Olympische Spelen. Weg droom. Alles weg.

Als dit een film was dan zat ons hoofdpersonage Elfje op haar dieptepunt. Tristesse en twijfels alom. De kijker wacht op een verrassende plotwending. In haar geval moet dat bijna een deus ex machina zijn. En die komt er ook. Uit een heel, heel onverwachte hoek. Zet je schrap want deze film schakelt een tandje bij.

Operatie Winterberg

Voor het oog van televisiekijkend Vlaanderen krijgt Elfje op haar tweeëntwintigste een unieke tweede kans. In oktober 2007 lanceert Geert Vanvaerenbergh een ongeëvenaard project. Voor een nieuw televisieprogramma op Canvas lanceren ze een oproep naar atletes om zich aan te melden voor het eerste bobsleeteam in België in vijftig jaar. Meteen het allereerste vrouwelijke bobsleeteam in onze sportgeschiedenis. ‘Operatie Winterberg’ schiet uit de startblokken.

Het doel? Deelnemen aan de Olympische Spelen van Vancouver in 2010. 75 kandidates melden zich aan. Zes kandidates blijven over na een hele strenge selectie door wetenschappers aan de Universiteit van Leuven. We zien in de vierdelige reeks een keiharde afvalrace tussen roeister Leen Blondelle, shorttrackschaatster Kim De Dapper, rugbyspeelster Helena De Meyer, zwemster Bieke Vandenabeele, sprintster Eva Willemarck en… voormalig speerwerpster Elfje Willemsen.

Elfje heeft zich terug in haar race richting de Olympische Spelen geknokt. ‘Ik was 22 jaar en topfit. Het enige wat mij tegenhield, was die kapotte schouder. Toen ik die oproep zag, leek bobslee mij een ideale uitlaatklep om fit te blijven en een gelegenheid om te proeven van een andere sport. Ondertussen kon mijn schouder rusten. Ik ging het één jaar proberen. Nadien wilde ik terugkeren naar het atletiek om, tegen beter weten in, toch een comeback te maken in het speerwerpen. Als dat niet lukte, ging ik mij wel heroriënteren naar een andere sport. Misschien wel hamerslingeren.’

Ze heeft geen plan b. Ze moet en zal haar topsportcarrière najagen. Gedragen door het succes van het programma groeit bij Elfje het geloof dat Operatie Winterberg wel eens haar toegangsticket naar de Olympische Spelen kan zijn. Ze maakt de klik en gaat vol voor bobslee. Een race tegen de tijd want bij de start van het programma hebben ze nog twee jaar tot de volgende Spelen in Vancouver.

Of het een mirakel is, dat is misschien wat te overdreven uitgedrukt maar in 2009 triomferen ze. Tijdens de Europabeker in Winterberg halen ze de olympische limiet. Twee maanden voor de Spelen. Het gedroomde filmscenario. ‘Vertel aan om het even welke atleet dat je op twee jaar tijd de Olympische Spelen kan halen in een sport en ze verklaren je gek. Maar wij begonnen allemaal topfit aan ‘Operatie Winterberg’. Atletes waren we al. We moesten eigenlijk enkel nog leren sturen met de bobslee. Dankzij de professionele begeleiding lukte dat. Op voorwaarde dat we er volledig voor gingen. We moesten altijd beschikbaar zijn. Je kon het dus niet combineren met een andere job of studie.’

In Vancouver bobsleet Elfje samen met haar remster Eva Willemarck uiteindelijk naar een veertiende plaats. Dankzij het televisieprogramma is bobslee even een hype in België, een land zonder ook maar één bobsleebaan. Denk daar maar eens over na. Na het eerste succes remt de realiteit het bobsleesprookje af. Bobslee is een hele dure sport. In de twee jaren na Vancouver ziet het team zwarte sneeuw. Dat is eigenlijk geen verrassing. Een post-olympisch jaar is altijd moeilijk door de mindere media-aandacht. Twee jaar na Vancouver staan namelijk de Olympische Spelen van Londen in 2012 op het programma. Bobslee glijdt langzaam af in de anonimiteit.

Die financiële onzekerheid knaagt. ‘Soms was ik mijn valies aan inpakken en tegelijkertijd aan het uitpakken want ik wist niet of we gingen vertrekken of moesten thuisblijven. Ging ik ooit nog in een bobslee zitten? We hadden geld nodig maar er waren geen sponsors. Mentaal was dit moeilijk want niet alleen jouw sport hangt er van af, heel jouw leven eigenlijk. Niet kunnen vertrekken, zou het einde van mijn leven als topsporter betekenen. Gelukkig kregen we steun van SportVlaanderen en het BOIC maar we hadden altijd nog privé sponsors nodig.’

Laat ons even een snelle rekensom maken. Een bobsleeteam is van oktober tot maart in het buitenland voor stages en wedstrijden. Alle verplaatsingen, hotels, eten, begeleiding… moeten in die periode betaald worden. Een bobslee kost ongeveer 50.000 euro. De runners, dit zijn de ijzers die vooraan glad zijn en achteraan een mesvorm hebben om het sturen van de slee mogelijk te maken, kosten ongeveer 8.000 euro per set. Je hebt 3 à 4 sets nodig. Om een bobsleeteam dus professioneel te managen heb je tussen de 150.000 en 200.000 euro nodig per seizoen. Een bobslee kost dus per seizoen een huis. En dan heb je nog de kosten van een kinesist, fysieke coach en een sportpsycholoog in België. Dergelijke zaken moet een atleet vaak zelf regelen en deels betalen.

Zo’n budget rond krijgen, is haast moeilijker dan een bobslee veilig over de finish te sturen. Maar de Belgian Bullets overleven. Elfje bijt zich vast in het project. Vier jaar na Vancouver plaatst ze zich voor Sotsji 2014. Samen met Hanna Mariën, weet u nog, behaalt ze een zesde plaats. Vanaf dan zijn de Belgian Bullets gelanceerd op topsnelheid.

De jaren na Sotsji zijn Elfje haar beste bobsleejaren. ‘In die periode behaalden we enkele Worldcup medailles en werden we vice-Europees kampioen. In bijna elke wedstrijd haalden we het podium en we behoorden toen tot de top vier van de wereld. Naast een baancoach, die ons leerde bobsleeën, konden we ook een kinesist in dienst nemen. De jaren ervoor lukte dat enkel dankzij een crowdfundingactie. En we kregen een mecanicien. Vroeger deden we zo’n dingen gewoon zelf. Je voelde dat we echt aan het groeien waren.'

Queen of Speed

En toch blijft het financieel moeilijk. Wanneer hun eerste sponsor Viessman afhaakt, luidt Elfje de alarmbel tijdens een interview in augustus 2015. Zonder sponsors kunnen we niet verder, zegt ze. Opnieuw bewijst de media-aandacht zijn waarde. ABK bank, een toenmalige Antwerpse dochteronderneming van Bank Van Breda, schiet ter hulp en wordt de nieuwe hoofdsponsor tot aan de Olympische Spelen van Pyeongchang in 2018.

In Pyeongchang treden de Belgian Bullets aan met maar liefst twee teams. Ondanks de hoge verwachtingen eindigt Elfje pas elfde. ‘Ik kon toen nog een jaar doorgaan tot aan het WK in Vancouver maar dat was een dubbeltje op zijn kant. Vancouver was namelijk een baan waar we ofwel op het podium stonden ofwel crashten. De laatste twee keren was ik er gecrasht dus ik had geen vertrouwen meer in de baan. Op mijn 33ste waren de volgende Spelen te ver in de toekomst en had ik dus geen echte doelen meer. Aangezien bobslee zo’n dure sport is, was het dus beter om de fakkel door te geven aan de jeugd.’

Twaalf jaar na haar start sluit Elfje een even mooie als onwaarschijnlijke topsportcarrière af. Drie deelnames aan de Olympische Spelen, vier zilveren medailles op de Wereldbeker, vice-Europees kampioen en talloze andere ereplaatsen leverden haar de bijnaam ‘Queen of Speed’ op. Niet slecht voor iemand met een versleten schouder die eens een jaartje wilde bobsleeën om zich bezig te houden.

In mijn voorbereidingen voor ons gesprek las ik dat ze tijdens haar carrière ongeveer 34 remsters mee nam in haar bobslee. ‘Dat lijkt een groot aantal maar ik was nu eenmaal de veiligste dummy piloot om beginnende meisjes te testen. Maar ook onze kinesisten kregen hun vuurdoop. Tijdens wedstrijden heb ik tussen de vijftien en de twintig remsters meegenomen. Een remmer is natuurlijk heel vervangbaar. Hanna Mariën begint bijvoorbeeld met bobsleeën zonder ervaring, ze traint anderhalf jaar, gaat mee naar de Olympische Spelen en stopt daarna. Dat kan omdat de techniek van een remster relatief eenvoudig te trainen is. Ben je explosief dan kan je op één jaar tijd een goede remster worden. Als piloot duurt jouw engagement zeker zeven à acht jaar. Je moet gewoon lang meegaan totdat je jouw ervaring kan omzetten in resultaten.’

Is dit nu het einde van de film? Ja. Of toch van deel één: Elfje de topsportster. Tijd voor deel twee: Elfje de onderneemster. Ze verhuist van de stuurknuppel van een bobslee naar de stuurknuppel van haar eigen bedrijf. Een nog spannendere rit dan de eerste. Klaar voor deel twee?

In juni 2018 sluit Elfje haar topsportcarrière af. Maar ze neemt geen afscheid van het bobsleeën. Nog geen twee maanden later krijgt ze de vraag van het IBSF (Internationale Federatie voor Bobslee en Skeleton) om bobsleecoach te worden en jonge, internationale atletes te begeleiden richting een bobsleecarrière. ‘Dit was ideaal voor mij. Het maakte de overgang veel eenvoudiger. Stoppen als atlete en nooit meer een bobslee zien, zou ik moeilijk gevonden hebben. Nu kreeg ik de kans om in het wereldje te blijven want ik zie nog steeds mijn vrienden en reis van bobsleebaan naar bobsleebaan. De zware trainingen moet ik niet meer doen. Ik geniet dus van het beste van twee werelden (lacht).’

In de herfst van haar topsportcarrière raden SportVlaanderen en BOIC haar aan om via carrièrebegeleiding na te denken over haar professionele leven na topsport. Adecco ondersteunt atleten hierbij. Ze helpen bijvoorbeeld bij het zoeken naar stageplaatsen en, studiekeuze. om een vlotte doorstart te hebben.

Ook Elfje bewandelt die weg. ‘Eigenlijk ben ik tijdens mijn carrière altijd ‘lui’ geweest in die zin dat ik geen energie wilde steken in zaken naast mijn sport. Ik wilde alles op alles zetten en mij niet laten afleiden. Maar toen ik op het einde mijn topsportcontract verloor, kreeg ik de kans om alles op een rijtje te zetten. Wat was echt belangrijk voor mij? Waar focus ik mij op de komende veertig jaar? En hoe hou ik dat vol?’

Da’s het rare aan een topsportcarrière. Ooit valt het onvermijdelijke zwaard van Damocles en lijkt het alsof alles te herdoen is op een moment dat leeftijdsgenoten al lang hun professionele weg gevonden hebben. In Elfje haar geval blijkt het zaadje voor haar volgende stap al gepland te zijn tijdens haar topsportcarrière. ‘Tijdens mijn off-season in april, mei en juni deed ik crossfit. Een ideale afwisseling en de gelegenheid om in contact te komen met andere sportieve mensen. Op een bepaald moment zochten ze een coach. Ik wilde dat wel eens proberen in mijn vrije uren. De overgang van atleet naar coach lijkt een logische stap maar ik wilde vooral weten of ik het leuk vond.’

Dit is het ideale moment voor een flashback in ons filmverhaal. Een flashback naar de lagere school waar een nerveuze Elfje met klamme handjes een spreekbeurt geeft voor de klas. Diezelfde zenuwachtigheid overvalt haar namelijk wanneer ze de eerste keren les geeft. ‘De grootste aanpassing was dat de mensen die voor mij stonden geen topsporter waren. Oefeningen die voor mij heel eenvoudig leken, moest ik plots keer op keer uitleggen. Daar ben ik heel hard in gegroeid. Zelf in die mate dat ik er van geniet om beginnende sporters aan het bewegen te krijgen.’

Uit gesprekken met de mensen van Adecco blijkt dat Elfje graag zelfstandig werkt. Ze brandt van ambitie en streeft naar perfectie. Niet verwonderlijk als topsporter. Haar profiel sluit eigenlijk mooi aan bij het profiel van een zelfstandige met een eigen zaak. De keuze is dus snel gemaakt. ‘Achteraf bekeken zijn de gelijkenissen tussen topsport en ondernemen treffend. Dat verbaasde mij enorm. Je moet ook superhard werken voor iets wat je supergraag doet. Je werkt ook heel specifiek naar een doel en moet continu bijscholen. Administratieve zaken zoals vergunningen aanvragen, vind ik interessant. Ik had nog nooit facturen opgemaakt maar vind het leuk want het betekent geld op mijn rekening (lacht). Als topsporter moest ik zelf ook veel organiseren: reizen boeken, sponsors contacteren, remsters zoeken… Eigenlijk kon ik dat beginnend ondernemerschap meenemen naar mijn volgende job.’

Professionele start met MoveYourself

De kogel is door de kerk. Elfje wordt zelfstandige personal coach, zowel individueel als in groep met bootcamps. Ze wil mensen doen bewegen. Het eerste wat ze doet is op het internet zoeken naar personal coaches in haar buurt. Ze komt terecht op amateuristische websites waar de focus heel hard op gewichtsverlies of spieropbouw ligt. Ze beslist om met haar communicatie een eerste verschil te maken. Ze investeert in haar branding: een goede naam, Move Yourself, en een professionele website. Een grote investering maar wel noodzakelijk.

Het volgende? De cijfertjes. ‘Ik schreef een businessplan uit tot in de kleinste details. De mensen die mij begeleiden vertelden mij dat ik moest bepalen hoeveel klanten ik wilde uit personal training, bootcamps… Dat vond ik moeilijk maar ik moest er toch een getal op plakken. Zo had ik een doel. En dat klopte eigenlijk wel. Het is fijn om een doel te hebben. Om te weten waar je naartoe werkt. Die doelen verschuiven wel constant heb ik geleerd. Ik startte met een reeks van bootcamps met 20 à 30 man. Nu is dat al gegroeid naar 130 à 140 man. Die groei stond niet in mijn business plan maar ik leerde gaandeweg dat ik het heel leuk vond om mensen buiten te laten sporten. Dat geeft mij energie. Dus waarom mijn businessplan niet aanpassen en verder uitbreiden?’

Omdat ze geen Lichamelijke Opvoeding studeerde, volgde ze de voorbije jaren opleidingen om enkele erkende diploma’s te behalen bij NASM (National Academy of Sports Medicine), een internationaal erkende opleiding voor personal trainers. Ze tracht om zoveel mogelijk opleidingen af te ronden binnen haar specialisaties. Om zich te onderscheiden, focust ze niet op voeding en gewichtsverlies. Haar interesses zijn bijvoorbeeld rehabtraining voor mensen die na een blessure en de verplichte beurten bij de kinesist terug willen gaan sporten. Net zoals bij pre - en postnatale begeleiding focust die traditionele nazorg met kinesitherapie op het lichaam voorbereiden voor het dagelijkse leven. Maar mensen die na die drempel opnieuw willen sporten hebben meer begeleiding nodig. Daar zet Elfje op in.

Terwijl ze bouwt aan de opstart van MoveYourself kreeg ze in het najaar van 2018 de vraag om bobsleecoach te worden. Haar plan was om dit tijdens de winter te doen om daarna volop te focussen op MoveYourself.

Het lijkt mij een moeilijke spreidstand, vertel ik haar. Enerzijds werk je met topsporters die professioneel bobsleester willen worden en anderzijds werk je met amateursporters die willen bewegen. ‘Eigenlijk bleek dat beide profielen heel gelijkaardig zijn. Met MoveYourself ontdekte ik al snel mijn passie om beginnende sporters uit hun zetel te trekken, hen te begeleiden en te laten ontdekken dat vooral buiten en in groep sporten goed is. Ik zet mensen niet op een weegschaal. Het gaat niet om afvallen maar om je beter in je vel te voelen. Meer energie te krijgen, gelukkiger te worden. Wat ik in het bobslee doe is de Development Nations begeleiden. Dit zijn de landen in ontwikkeling zoals Frankrijk, Polen, Tsjechië, Australië… Landen die, net zoals wij ooit, van nul beginnen. Ik begeleid beginnende bobsleeërs die de stap naar Worldcups willen zetten. Beginnende sporters of beginnende bobsleeërs kennen vaak gelijkaardige uitdagingen waar ik bij kan helpen.’

Ze heeft het even gehad met topsport. Haar passie binnen coaching ligt nu eerder in het aanwakkeren van de intrinsieke ambitie van jonge atleten die nog in de startblokken van hun carrière staan. Die hun verhaal nog moeten schrijven en nog niet beseffen waar ze terecht komen.

 

Haar grootste uitdaging als onderneemster is wennen aan het feit dat niet iedereen 24/7 bereikbaar is. Haar gedrevenheid botst soms met de realiteit. Als topsporter ben je omringd door ambitieuze mensen, als ondernemer moet je leren leven met business hours en 9-to-5’s. Voor Elfje stopt het eigenlijk nooit. Ze leerde dat netwerken cruciaal is om haar bedrijfje te laten groeien. Maar ook dat de balans tussen haar werk en haar privéleven vaak moeilijk te vinden is. Vorige zomer werkte ze quasi elke avond. Haar ambitie om af en toe eens te tennissen kon ze niet waar maken. Het ontbrak haar aan tijd. Maar dat neemt ze erbij. En dankzij de groei van MoveYouself schakelt ze nu enkele coaches in voor haar bootcamps waardoor ze in de toekomst hoopt af en toe eens een avondje rust te hebben.

Een personal coach is meer dan een coach die mensen doet bewegen. Binnen haar doelgroep zitten veel deelnemers die soms eens nood hebben aan een goede babbel. ‘Soms heb ik van mijn geplande oefeningen maar de helft gedaan omdat we ook veel praten. Da’s hetgeen de mensen net nodig hebben op dat moment. Die willen geen 50 burpees doen maar gewoon even 10 minuten praten. Ook daar worden ze beter van. Da’s voor mij het persoonlijke aan personal coaching. Je past jouw planning aan aan wat die persoon op dat moment nodig heeft.’

Je merkt aan alles dat de vervolgfilm ‘Elfje de onderneemster’ een mooie start kent. MoveYourself groeit gestaag. Als ik haar vraag naar haar ambitie antwoordt ze vastbesloten dat ze ervan droomt om in De Kempen de referentie te worden als je wil (her)beginnen sporten of bewegen zonder een sportvereniging of club. Ik vermoed dat er geen plan b bestaat.

Zal Elfje slagen in haar opzet? Wel, dat vind ik nu eens een mooie cliffhanger voor film drie. To be continued…

Pieterjan Blondeel
www.sport-blog.be

ID-kit:

  • Leeftijd: 35  jaar
  • Studies: Bachelor Toerisme en Recreatie
  • Sporten: Speerwerpen en bobslee
  • Job: Oprichtster en zaakvoerster van MoveYourself
  • Quote: ‘There are many things in life that will catch your eye, but only a few will catch your heart. Pursue these.’
  • Link naar haar LinkedIn profiel


Plaats een reactie

Reageer op dit artikel

Wordt niet weergegeven op de website.