Ik wil passie overbrengen

Je droomt van een job in de sport. Maar het is niet eenvoudig om die job te vinden. In een reeks van interviews praat SPORT.Blog daarom met mensen die werken in de sport. Samen met Sportcareers vragen we naar hun #SportStory. Christophe Impens is de voormalige Belgische recordhouder op de 1500 m en Managing Director bij Golazo. ‘Je moet de kunst van ondernemerschap combineren met je passie voor de sport.

Lopen zit in zijn genen, zoveel is duidelijk. Zijn overgrootvader Remi Impens won in een vooroorlogse periode het Belgisch kampioenschap marathon. Toch verrast Christophe op elfjarige leeftijd veel mensen wanneer hij een lokale veldloop wint. Pas op zijn zestiende ontdekt een atletiektrainer zijn talent en begint hij pas écht te lopen.

Met succes. 1996 bleek zijn topjaar. Hij veegde het 20 jaar oude record van atletiekicoon Ivo Van Damme op de 1500m van de tabellen, liep op de Olympische Spelen in Atlanta de halve finale en behaalde zilver op het Europees kampioenschap indoor in Stockholm op de 3000m. Christophe zijn record hield 21 jaar stand. Zijn enkel helaas niet want in 1998 stopte hij noodgedwongen door een blessure.

Flash forward naar 2020. Christophe is Managing Director van Golazo, het sportmarketingbedrijf van Bob Verbeeck dat elk jaar duizend sportieve evenementen organiseert. Ik praat met hem over de weg die hij aflegde van zijn eerste veldloop tot waar hij vandaag staat.

Competitiebeest pur sang

Meteen na ons gesprek stuurt Christophe mij enkele foto’s. Herinneringen van vroeger. Uit een periode dat lopers blijkbaar op postkaarten stonden. Zijn overgrootvader pronkt met gebalde vuisten op het kaartje. Op de achterzijde staat geschreven: Remi Impens, vroege cafebaas in Tramstraat de Sportwereld. Vader van Germain Impens (A.C.V bode).

Dit lijkt wel Belga Sport maar dan op een postkaart:

Op zijn tiende begon Christophe te voetballen. Als kind supportert hij voor Brugge maar dat rijmt niet echt met zijn lievelingskleur: paars. In zijn Panini albums zijn Anderlecht en Beerschot de eerste ploegen die hij aanvult. ‘Ik had snel door dat ik geen balgevoel had want ze zetten mij steevast achteraan. Op mijn 11e deed ik mee aan een lokale veldloop en won die met voorsprong. Een foto in de gazet maakte mijn moeder trots. Toch begon ik te volleyballen en later zelf te korfballen. Dat laatste ingegeven door mijn toenmalige vriendin. Ook daar ontbrak helaas enig talent want in twee jaar scoorde ik welgeteld twee doelpunten (lacht). Op mijn zeventiende nam ik deel aan een interbedrijvenwedstrijd rond de Watersportbaan in Gent. Ik won met voorsprong voor volwassen mannen. Atletiektrainer Robert Bracke sprak mij aan en stelde voor om eens mee te trainen.’

Meteen bleek dat hij talent had. Zijn atletiekcarrière kent een kanonstart. Na twee maanden start Christophe al in de jeugdreeksen op de Memorial Van Damme en eindigt tweede. Een jaar later selecteren ze hem voor het Europees kampioenschap bij de junioren op de 1500m.

Die afstand zou de komende jaren zijn specialiteit worden. ‘Ik miste de snelheid voor de kortere afstanden maar kon wel afzien. Melkzuur tot achter de oren, positie kiezen… Het lag mij. Ik hield ook van het spelletje rond de wedstrijd. Gaston Roelants leerde mij dat je altijd moest zeggen dat je in vorm was. En dat deed ik. Terwijl anderen klaagden dat ze ziek waren, zei ik dat ik mijn record had gelopen op training. Tot vlak voor het startschot praatte ik met mijn concurrenten. De levensstijl als atleet vond ik ook fantastisch. Stages, wedstrijden… Je was altijd onder vrienden.’

Christophe leeft zoals hij loopt. Fanatiek. Energiek. Recht naar zijn doel. Zonder energie te verliezen. Hij wil de eerste zijn aan de meet. Een competitiebeest pur sang. Met af en toe een goedbedoelde plaagstoot aan zijn concurrenten. Elke overwinning, hoe klein ook, moet je vieren vindt hij. Of hij nu aan de start van een loopwedstrijd staat of aan het hoofd van Golazo maakt hem in se niet uit: hij wil winnen.

Dat doet hij als atleet veel. En snel. Zijn droom, het Belgisch record van Ivo Van Damme verbreken op de 1500m, realiseert hij al in 1996. Vlak voor de neus van een nieuwe opkomende generatie die ook jacht maakte op dat record. Zijn besttijd bracht hem naar de Olympische Spelen van 1996 in Atlanta, het summum voor elke atleet en het hoogst haalbare met zijn kwaliteiten. Een week nadat hij het record op de 1500m veroverde, breekt hij nog een record. Dat van Vincent Rousseau op de 2000m.

Christophe komt op kruissnelheid. ‘Ik liep een goede halve finale op de Olympische Spelen. En dat als niet-fulltime atleet. Ik werkte halftime als Quality Manager bij DHL. Een ideale combinatie vond ik want ik liep ‘s morgens voor het werk drie kwartier en trainde ‘s avonds ook nog eens. Overdag kon ik mij focussen op mijn job. Mijn studies had ik ook snel afgerond want ik wilde geen tijd verliezen voor mijn stages en wedstrijden door een tweede zit. Soms speelde mijn atletiekcarrière ook in mijn voordeel. Zo had ik op maandag eens een mondeling examen marketingcommunicatie. De dag ervoor won ik op de Flanders Indoor de 3000m, een wedstrijd die live werd uitgezonden op televisie. Mijn docent had mij bezig  gezien en vroeg of ik wel had kunnen studeren. Tuurlijk, antwoordde ik. We praatten een half uur over mijn atletiekcarrière en toen vroeg hij of ik mijn leerstof kende. Opnieuw antwoordde ik: tuurlijk. Oké, zei hij, en hij gaf mij een acht denk ik (lacht).’

Epicentrum van de internethype

In die periode staat de professionalisering van de sport in zijn kinderschoenen. Wanneer Christophe afstudeert, wil hij zijn diploma niet laten liggen en snel aan de slag gaan. Paul Thys, toenmalig topsportcoördinator bij de Vlaamse Atletiekliga raadt hem aan te solliciteren bij DHL. Men is op dat moment bezig met de allereerste stappen te zetten voor carrièreplanning van beschermde atleten, waarvan Christophe er een is. Hij gaat op gesprek en kan halftime starten, in combinatie met zijn contract bij Bloso. De boodschap was wel duidelijk: hij moet presteren, ondanks zijn statuut. Bij DHL wordt hij als Quality Manager verantwoordelijk over de kwaliteitsnormen en audits. Een job op projectbasis en dus plant hij zorgvuldig zijn werk in functie van zijn trainingen en wedstrijden.

Alles loopt, ook letterlijk, vlot. ‘Naast mijn loon bij DHL verdiende ik ook nog een inkomen via Bloso, startgelden, prijsgelden… Ik leefde een goed leven. Na mijn topjaar in 1996 kende ik opnieuw een hoogtepunt. Ik verbrak mijn eigen record op de 1500m. Ditmaal op de Memorial Van Damme. Een onwaarschijnlijk mooi moment. Een Belgisch record verbreek je namelijk het liefst in eigen land. In het buitenland sta je daar alleen te vieren en kijken ze je maar raar aan (lacht).’

En dan struikelt zijn carrière want nog geen jaar later speelt zijn enkel hem parten. Een kleine operatie om het kraakbeenletsel op te lossen, helpt niet. Integendeel. Het euvel verergert en het litteken blijkt groter dan gedacht. Daarbovenop volgt een ziekenhuisinfectie. Christophe probeert het nog eenmaal maar beseft snel: zijn topsportcarrière finisht wanneer hij 27 jaar is. Na vijf Belgische records en maar liefst veertien nationale titels.

Van een halftime gaat hij naar een fulltime job bij DHL. Tot hij een jaar later via een headhunter bij Xircom belandt. Zijn job? Quality en E-business Manager. We zitten in het jaar 1998. Het epicentrum van de internethype. De waardes van dot.com bedrijven, de eerste internetbedrijven, lijken tot aan de hemel te reiken. Xircom is zo’n bedrijf. Een pionier in bluetooth ontwikkeling en online bestellingen. Wanneer hun Amerikaanse CEO in België op bezoek komt, voert hij een show op om hun snelstijgende aandelenkoers te vieren. Ik beeld mij toestanden à la Wolf of Wallstreet in, maar dan op een kantoortje in België.

Op het vliegtuig naar Milaan

Op dat moment plaatst de professionele carrière van Christophe als bij toeval een nieuwe tempoversnelling. ‘Ik zat voor Xircom op het vliegtuig naar Milaan en wie komt naast mij zitten? Bob Verbeeck. Ik kende Bob uiteraard van tijdens mijn atletiekcarrière. Hij was in 1990 een sportmarketingbedrijf begonnen: CIS, Consultants in Sports, waarmee hij enkele stratenlopen organiseerde. In die periode richtte hij ook Belgian Road Runners op, een loopclub en had hij een eigen magazine: Tempo. We spraken mekaar in die periode eens bij een koffietje in Leuven en hij wilde mij toen graag steunen. Hij zag blijkbaar dat ik talent had (lacht).’

Bob Verbeeck was ook een voormalige atleet die deelnam aan de Olympische Spelen in Los Angeles in 1984. Als zestienjarige spaarde Christophe kaartjes van Nike met bekende atleten uit die tijd, waaronder… Bob Verbeeck. Op het moment dat ze naast elkaar zitten op het vliegtuig is Christophe al actief in de sport ‘na zijn uren’. Op projectbasis werkt hij voor Wilfried Meert, de stichter en organisator van de Memorial Van Damme, voor het EK Indoor atletiek in Gent dat in 2000 plaatsvindt. Als voormalig atleet spreekt hij zijn netwerk aan en kan hij zijn ervaring in de sport goed gebruiken om samen te werken met federaties en partners.

Maar we gaan terug naar het vliegtuig dat vaart zet richting Milaan. ‘Bob vertelde dat Wilfried Meert heel positief over mij was en dat hij bezig was met zijn bedrijf te doen groeien in atletiek en running. Hij zei mij rechtuit: jij moet voor mij komen werken. Ik denk het niet, antwoordde ik (lacht). Xircom kende een fantastische periode, the sky was the limit. Er was geen reden om op dat moment weg te gaan.’

En dan barst de internetzeepbel in het voorjaar van 2000. Xircom implodeert mee. Wilfried Meert overtuigt Christophe. Meert gelooft in het bedrijf van Bob Verbeeck dat op dat moment zijn naam veranderde naar Octagon CIS omwille van een overname door een Amerikaans beursgenoteerd bedrijf met dezelfde naam. Christophe hapt toe. Hij start als Project Director Athletics en wordt verantwoordelijk voor enkele stratenlopen en topcompetities in de atletiek.

Als snel leert hij een belangrijke les van zijn nieuwe baas. ‘Bob Verbeeck leerde mij dat je de kunst van het ondernemerschap moet combineren met passie voor de sport. Hij bedoelde daarmee dat je over een vorm van idealisme moet beschikken om met sport de wereld te veranderen maar daarbij moet je altijd aan de gezondheid van je bedrijf denken. The sky is niet altijd the limit. Als je financieel realisme en passie samen kan brengen dan heb je iets heel mooi. Werken in onze sector is een privilege zeg ik altijd maar wel een harde business op het vlak van tijdsconsumptie. Je moet het ook fysiek en mentaal aankunnen. Jouw thuisfront moet dit kunnen aanvaarden. Soms verlaten mensen voor begrijpbare redenen zoals hun gezinsleven ons bedrijf om in een traditionele sector te gaan werken. Wij werken in het weekend maar dat betekent niet dat je in de week veel kan rusten. En ik wil zelf ook overal bij zijn om de sfeer op te snuiven. Feedback horen van onze partners en deelnemers. Zelf doe ik ook vaak mee aan onze events. Ik lijd dan ook aan een vorm van FOMO (Fear Of Missing Out, nvdr) vrees ik (lacht).’

Climbing for Life

Regelmatig komt hij mensen tegen die deelnamen aan een event van Golazo. Als je meer dan 1000 evenementen per jaar organiseert dan is die kans natuurlijk niet gering. De groei van Golazo is opmerkelijk. Bestaande events zoals de Antwerp 10 miles groeiden organisch van 5000 deelnemers in 1994 tot bijna 30 000 deelnemers in 2019. Net zoals de Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen: van 900 naar 16 000 deelnemers. Daarnaast zetten ze zelf nieuwe events zoals Climbing for Life op de kaart.

Maar ook overnames van bestaande events bestendigden de groei. ‘In de beginperiode gingen we niet bewust op zoek naar events om over te nemen. Het omgekeerde was vaak het geval: ze kwamen naar ons. Door omstandigheden zoals economische problemen, verouderd bestuur of de onofficiële werking van hun vereniging werd het moeilijk. Zeker toen vzw’s btw-plichtig werden, zag je veel problemen. Wij namen ze over en doordat we een groot volume hadden konden we er een koepel aan vast hangen wat het interessanter maakte voor partners, media en toeschouwers. Running en cycling tours zorgden voor een sneeuwbaleffect want mensen zijn vaak benieuwd naar andere events van dezelfde koepel en partners krijgen meer visibiliteit.’

Het ultieme event heeft niets met winstgevendheid te maken, zegt hij. Het is uiteraard wel van belang om te groeien. Christophe wil vooral passie overbrengen. Het is zijn brandstof om dit al meer dan 20 jaar te blijven doen. Zijn jaarlijks kippenvelmoment is Climbing for Life, een fiets - en loopevenement op een mythische berg in het buitenland om fondsen voor het goede doel te werven.

Het evenement viert in 2020 zijn tiende verjaardag. ‘De eerste keer weet je nooit echt wat te verwachten. We trokken naar de majestueuze Col du Galibier. 2500 mensen schreven zich in. En dan startte die hele meute aan de verkeersvrije beklimming. Wanneer ze aankwamen op de top zag je deelnemers huilen van de emoties. Daarna daalde iedereen af en ‘s avonds speelde Ozark Henry in het nietige dorpje Valloire een concert, gevolgd door een knallende afterparty met Studio Brussel. Die ontlading is telkens enorm. Alles staat in het teken van fondsenwerving voor mensen met een longaandoening of diabetes. Energy Lab, een bedrijf van onze Golazo koepel, begeleidt elk jaar longpatiënten en diabetici naar de top van col. Het is zo’n evenement waarbij alles mooi bijeenkomt. Het is een synthese van onze missie: mensen aan het bewegen zetten en een doel geven.’

WK wielrennen 2021

Een potentieel volgend kippenvelmoment zou wel eens het WK wielrennen kunnen zijn in eigen land. De 100e editie in hét wielerland bij uitstek. Bij de bekendmaking las je overal ‘Cycling is coming home’. Maar andere landen claimen graag hetzelfde. Zoals de Zwitsers die stellen dat ze ‘The home of cycling’ zijn. Klopt in theorie want de hoofdkantoren van de UCI liggen er. ‘Voor alle duidelijkheid: wij zullen niet beweren dat het wielrennen thuis komt. De reden is simpel: het moet voor zichzelf spreken (lacht fijntjes). Wanneer 2021 vrijkwam, gingen we meteen aan de slag. We overlegden met alle steden en stelden een uitgebreid BID book samen. En met succes want een van de grootste sportkampioenschappen in moderne tijden komt naar België.’

Golazo organiseert het WK samen met Flanders Classics. Een unieke samenwerking tussen de bedrijven van Bob Verbeeck en Wouter Vandenhaute. Twee CEO’s met een passie voor sport. Christophe erkent het verschil in bedrijfscultuur maar net daarom zijn ze zo compatibel. De acht departementen zijn netjes verdeeld. Samen met Wim Tack van Flanders Classics is hij co-voorzitter. Vlaanderen investeert bijna 13 miljoen euro en verwacht een state-of-the art evenement. De verwachtingen liggen hoog.

Christophe maakt zich sterk dat de organisatie perfect zal zijn maar dat je qua beleving afhankelijk bent van veel factoren. Kijk maar naar het vorige WK in Yorkshire toen de Deen Mads Pedersen een compleet uitgeregende wedstrijd won. Een ontredderde Mathieu van der Poel stortte in door een hongerklop en werd deel van ons collectief geheugen. Vanuit je zetel mooi om naar te kijken, maar voor supporters en partners ter plaatse een koude douche.

Risico’s in het vak

Maak je een SWOT analyse dan komen volgende zwaktes en bedreigingen aan bod. ‘Terrorisme is er een van. Het gebeurde al. Als een stad of de overheid een terreurniveau vier aankondigt dan gaat je evenement niet door. Uiteraard gaat binnen onze sector de veiligheid boven dus dit is een grote uitdaging. Bedrijfsmatig betekent het hetzelfde als het stilleggen van een business unit. Kijk maar naar de recente stormen of het Corona virus. Die worden in de media benoemd en veelvuldig aangehaald. Het BK veldlopen in Brussel moesten we onlangs uitstellen. We zijn nu eenmaal locatie - en periodegebonden wat ons sterk afhankelijk maakt van externe factoren. De combinatie van terrorisme en natuurgerelateerde bedreigingen leggen ook een andere zwakte bloot: de economie. Partnerships met bedrijven in de sport zijn geëvolueerd naar volledig op zichzelf staande communicatiekanalen. Een economische crisis kan gevolgen hebben. Maar gelukkig tonen studies aan dat men in diepe financiële crisissen blijft investeren in welzijn en gezondheid. Ook bij bedrijven en zeker in sectoren waar een war for talent heerst.’

Christophe omschrijft zich als een echte ‘Golazo-man’. Hij wil er professioneel oud worden. Evenementen zoals het WK wielrennen en Climbing for Life houden hem scherp. Zoveel mogelijk mensen en bedrijven aan het bewegen krijgen, blijft zijn doel. De vrijheid die hij heeft binnen zijn job is onbetaalbaar. Een carrièreplan is er niet echt, dat is iets voor jonge mensen van 25 jaar lacht hij. Binnen Golazo heerst dan ook geen hiërarchische structuur. Continu is er de zoektocht naar groei en uitdagingen waarbij Bob Verbeeck vaak sparringpartner is. Hij denk mee en geeft je verantwoordelijkheid. Empowerment zoals dat zo mooi klinkt. Christophe benadrukt dat dit een eigenschap is die je moet hebben om bij Golazo te werken.

Bucket list

VR, AR, e-sports… Ook de sportsector holt aan een recordtempo vooruit. Nieuwe business modellen schieten als paddestoelen uit de grond. Op zijn 51e laat hij zich in vergelijking tot vroeger meer omringen door specialisten want sinds de start van zijn loopbaan veranderde er heel veel. Kijk maar naar de internetzeepbel die hij voor zijn ogen zag springen. ‘Ik maakte de periode nog mee dat we geen website hadden. Mensen schreven in via de fax. Die spuwde dan in ons kantoor constant inschrijvingsformulieren. Formulieren die we met de hand bedeelden. Onze mensen van Customer Care gaven die dan manueel in in een zelfgebouwde database. Pas in 2007 schaften we die af. En kwam je vroeger bijvoorbeeld aan de finish bij een loopwedstrijd dan moest je jouw barcode scannen als tijdsregistratie. Een enorme vooruitgang was de digitalisering van de wedstrijdsecretariaat zoals inschrijvingsmodules en deelnemershistoriek. Onze overname van Chronorace kaderde in dat verhaal. Een leuke anekdote is die keer dat ik onderhandelde met hun CEO over een deal. Ik vroeg 10% korting maar kreeg die niet. Dus maakten we een afspraak. We gingen een fietstocht in de ardennen doen met tien heuvels. Bij elke heuvel waar ik boven als eerste aankwam, kreeg ik 1% korting. We namen beiden een collega meer als jurylid. Ik trainde de hele winter. Het eindresultaat: op elke heuvel kwam ik als eerste boven. De 10% korting was binnen.’

Christophe houdt van zijn job. Hoewel ik na aandringen toch één minder leuk aspect aan zijn job kan ontfutselen. Weliswaar eentje die niets met zijn jobinvulling te maken heeft: verplaatsingen. Vele nutteloze uren spendeert hij in de auto. Van vergadering naar afspraak naar opnieuw een vergadering. En dat voor iemand die leeft van vooruitgang en gruwelt van tijdverlies.

Paradoxaal genoeg bestaat Christophe zijn bucket list uit verplaatsingen… met de fiets. Voor hij sterft wil hij zoveel mogelijk cols beklommen hebben. Zoveel mogelijk kippenvelmomenten beleven. Hij meent het. Met zijn vriendin trok hij vorige zomer op fietsvakantie naar Noord-Italië, Dolomieten en Oostenrijk.

Elke dag beklommen ze cols. Veertien dagen lang. Veertien vinkjes op zijn bucket list. Wanneer hij dan op de top staat ziet hij een zicht dat thuishoort op een postkaart. Op de achterkant zou kunnen staan: Christophe Impens, droomjob bij Golazo.

Pieterjan Blondeel
www.sport-blog.be

ID-kit:

  • Leeftijd: 51 jaar
  • Studies: Marketing & Bedrijfscommunicatie
  • Sporten: Atletiek en fietsen
  • Job: Managing Director bij Golazo
  • Quote: ‘Wie start aan een wedstrijd, loopt het risico te verliezen. Wie niet deelneemt, is bij voorbaat verloren.’
  • LinkedIn profiel: Link
  • Privé: woont samen met zijn vriendin Aurélie en heeft twee zonen Casper en Felix die rechtstreekse neven zijn olympisch kampioen Greg Van Avermaet.

Christophes tips:

  • Belga Sport: omdat het geniaal gemaakt is
  • Icarus: omdat elke sporter deze Netflix documentaire moet zien om te weten hoe het niét moet
  • Sportsmarketing, the dream job (Melvin Helitzer): toen Christophe aan de slag ging bij Golazo kocht hij drie Amerikaanse sportmarketingboeken, waaronder dit boek. Ondertussen zijn de cases uiteraard minder relevant maar de titel van het boek blijft voor hem van toepassing zegt hij.

  • Holy Trinity Events (Peter Decuypere): een must voor iedereen die events organiseert.

  • De groeiparadox (Matty Paquay en Bart Lodewyckx): interessant voor iedereen die in een bedrijf in volle transitie werkt



Plaats een reactie

Reacties op dit artikel

Beste Christophe,
Dank voor het fijne verhaal maar ook en helemaal voor de fijne samenwerking in het kader van de Brussels Universities Cyclocross @ VUB en ULB.
Top dat je / jullie helemaal mee was / waren van bij het begin!
Ook en nog steeds kippenvel voor mij... een verstokt volleyballiefhebber :-)
Take care en leve sport en bewegen en kippenvel!
Jos

Gepost op 14 maart 2020 door Jos Verschueren

Reageer op dit artikel

Wordt niet weergegeven op de website.